„Weselcie się już, zastępy Aniołów, w niebie:

weselcie się, słudzy Boga.

Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie,

gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo.

Raduj, się ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem,

a oświecona jasnością Króla wieków,

poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!”

        W tym wyjątkowym czasie jednoczymy się z Chrystusem przeżywając misterium Jego Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. Wielkanocna uroczystość głosi światu, że Bóg w Trójcy Jedyny ostatecznie pokonał śmierć, a przez Swojego Syna Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego obdarza nas dobrem, miłością i pokojem.

       Oczekując głosu dzwonów obwieszczających radość zmartwychwstania pragnę złożyć najserdeczniejsze życzenia Wam: Wolontariuszom, Darczyńcom oraz wszystkim Ludziom Dobrej Woli, którzy nas wspierają swoją pracą, modlitwą i obecnością.

Niech spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym będzie dla Was okazją do refleksji nad życiem i śmiercią, niech napełni Wasze serca radością i miłością, niech Jego łaska da Wam siłę i wytrwanie oraz prowadzi Was przez kręte ścieżki naszej codzienności na spotkanie z Ojcem.

Paweł Sułowski

Brak komentarzy

W najbliższy czwartek, 13 października 2011 przypada wspomnienie bł. Gerarda, założyciela Zakonu Maltańskiego. Od kilku lat bł. Gerard jest również patronem ratownictwa medycznego.

Gerard jest powszechnie uznawany za fundatora Świętego Zakonu Jerozolimskiego i tak go określają Papieże: Paschalis II w bulli z r.1113, która rozpoczyna się od słów Piae postulatio voluntatis oraz Kalikst II w bulli z r.1120, która zaczyna się: Ad hoc Nos disponente Domine.

Jakiej był narodowości - nie jest wiadomo; większość historyków zakonu sądzi, że  był Francuzem z rodziny  św. Dezyderiusza  lub raczej  z rodziny Tunc, rodem z Prowansji.

Inni uważają go za amalfitańczyka , pochodzącego z miasta Scala w Królestwie Neapolitańskim na Wybrzeżu Amalfitańskim. Śmierć tego Świętego Człowieka jest powszechnie datowana na rok 1118, ale cytowana bulla papieża Kaliksta II skierowana do samego Gerarda, nosząca datę  19 czerwca 1120 upewnia nas, że w tym jednak roku żył jeszcze; jest to dokładnie rok , który Kronikarz .Malleaceński [?] uznaje za rok jego śmierci. Po nieszczęsnej utracie Rodos, a dokładnie (według niektórych) w roku 1534 jego ciało zostało przeniesione do Manosque, dawnej komandorii, a obecnego baliwatu Świętego Zakonu, gdzie doznaje ogromnej czci u mieszkańców.

(tł. Zofia Wawrykiewicz z Codice del Sacro Militare Ordine Gerosolimitano riordinato per comandamento del Sacro Generale Capitolo celebrato nell’anno MDCCLXXVI sotto gli auspici di sua altezza eminentissima il gran maestro fra Emanuele de Rohan, Malta 1782, str VII)

Dzięki uprzejmości Marka Grzymowskiego

Brak komentarzy